3 – باب عبادت :

بدان که عبادت وپرسش و شیدائی فقط از برای خداست در ذاتش. یعنی از برای غیر خدا

محکوم به ابطال و رسوائی  و عذاب و پشیمانی است . و بدان که فقط برای پرستش خدا

 آفریده شده ای و این نه نیازی برای خدا که نیاز توست به وجود داشتن و وجود یافتن و

هستی مند گشتن وجاودانه شدن ؛ و عبادت دو نوع است : عام وخاص : عبادت یا پرستش

 عام مربوط به احساس و طرز فکر و امیال واعمال تو در روز مره زندگیست که بدانی که از

کجایی وچرایی وبه کجائی ؛ این عبادت عام همان ذکر و یاد قلبی وذهنی خداست در جریان

 حیات ؛ و عبادت یا پرستش خاص همانست که نماز و روزه و امثالهم می نامندش در راس

 آن نماز قرار دارد و آن به مثابه تشکر وجود از عدم است که موجود گشته است و دمادم در

 وجود است وجود می یابد و حد اقل به مانند تشکری است که هر روزه از نانوائی و بقالی

 سرکوچه  می کنی از بابت رزقی که به تو می دهد آنهم به واسطه پولی که از تو می گیرد

و تو بی مزد و منت از خدا وجودی جاوید یافته ای پس آیا نیازمند به تشکر نیستی تا یادت

 باشد که هستی وهستی ات را به روز کنی ؛ و بدان که نماز برای رسیدن به یاد روزمره

و دمادم خداست و ذکر هم حتما به نماز می انجامد به معنای شکر وحمد و سپاس به

 طور خاص که سجده بر خاک است و تو از خاکی و خاک تاویل هستی توست و آئینه ای

 که جمال خدای را به صورت تو نقش زده است پس این جمال را بر خاک سای تا جمال او

 بینی در آئینه جمال خویش .

از کتاب اخلاق عرفانی